Su-pe-ret-te

Fun @ de superette!

Hierboven de volledige cast van 'su-per-ret-te'.

Zaterdag 13 oktober ging ik naar su-per-ret-te, een humoristisch toneel met verschillende sketches uit de plaatselijke supermarkt. Het theatergezelschap JTR + 16 maakte er weer iets moois van.

Vaak waren de scènes verrassend herkenbaar. Er kwamen allerlei dingen aan bod waaraan we ons wel eens ergeren in de supermarkt: praatzieke kassiersters, onredelijke bazen, vreemde klanten ...

De situaties, die uitvergroot werden, waren zo absurd dat ze hilarisch werden.

Er waren momenten dat ik niet bijkwam van het lachen.

'Stukske proeven?'

Één van grappigste personages was de proefdame, vertolkt door mijn zus 'Anneke Van Roste', die haar proefstand nooit verliet. Op de meest ongepaste momenten kwam ze tussen het gesprek door en vroeg ze aan alle klanten 'Stukske proeven?'.

Andere gillers waren: de neurotische tweeling die pret maakten in de supermarkt, Ken van Barbie waarop alle kassiersters verliefd werden, de rekkenvulster die het niet kon laten om zichzelf te bedienen met verschillende producten uit de supermarkt en natuurlijk ook 'den Hollander' die lastig begint te doen over de 'dividers' (ook wel beurtbalkjes genoemd). 

Verrassend anders

Vroeger speelde ik zelf toneel bij 'JTR', ik weet welke stresserende momenten de spelers kunnen meemaken. Al weken op voorhand oefende ik met mijn zus de tekst. 

Het script zelf was goed geschreven, ik had het dan ook al volledig gelezen voor dat ik de voorstelling zag. Toch heeft het stuk me aangenaam verrast. De tekst lezen is één ding, de acteurs de rollen zo goed zien uitvoeren is een ander. Ook was de mimiek van enkele spelers zodanig goed, dit zorgde voor een versterkende sfeer.

Hierboven ziet u de neurotische tweeling, gespeeld door Lara en Lynn.

JTR

JTR speelt niet enkel voorstellingen voor en door tieners en volwassenen onder de naam JTR +16, maar ze spelen ook stukken voor en door kinderen (JTR -16). JTR staat voor Jeugdtheater Rhetorika.

- K -

Waarom kon België niet in de Alpen liggen?

Zoals de meesten al weten, ben ik zot van Zwitserland. Ondertussen ben ik er dan ook al een tiental keer geweest. Telkens verrast het me: de mooie uitzichten, vriendelijke mensen, de lekkere raclette, de wandelingen, het snowboarden en nog veel meer! Al vaker heb ik bij mezelf gedacht ‘Waarom ligt België niet in Zwitserland?’

Om een dagje in de bergen te gaan wandelen liggen die bergen spijtig genoeg net iets ver. Als het is om een dagje te gaan stappen, zijn de Ardennen nog wel een aangenaam alternatief. In september trok ik er samen met mijn vriend op uit.

Bestemming: Dinant.

 ’s Morgens vroeg  de trein op om je twee à drie uur later toch een beetje op reis te voelen. Dan wel geen bergen, maar toch te midden van de natuur en de mooie rotsformaties in en rond Dinant kunnen behoorlijk indrukwekkend overkomen. Bovendien spreken ze er Frans, wat het op-reis-zijn-gevoel enkel maar versterkt.  

Eens in Dinant aangekomen zouden we eerst en vooral proberen een wandelkaart te bemachtigen. Deze vinden was geen probleem, deze gratis meenemen was dat al net iets meer. Aangezien we absoluut geen zin hadden om veel geld aan een wandelkaart te besteden,  vonden we er niet beter op om in het geniep  een foto van een opengevouwde kaart te nemen en die foto als kaart te gebruiken. Dat dit achteraf gezien niet het beste idee aller tijden was, hoeft misschien niet meteen te verbazen. Situaties als ‘dit ziet er nogal pad-achtig uit, laat ons dit maar proberen’ of ‘dit loopt hier duidelijk dood, maar ons mini-kaartje maakt echt niet duidelijk waar we dan wel naar toe moeten’ waren daardoor niet geheel onbestaande.

Desondanks toch een groot deel van de dag een zeer mooie wandeling kunnen maken door, in hoofdzaak, licht glooiende bos- en grashellingen. We wandelden langsheen de Maas rond Dinant en zijn bekende Citadel en boven en onder de rotsmassieven die de Maas flankeren. Het idee om die even vlug te beklimmen hebben we toch maar snel laten varen. Daarvoor misschien beter eerst nog even onze mountaineering-skills wat bijschaven.

Doorheen de dag was de temperatuur aardig gestegen. Iets dat tussen de bomen en in bossen nogal meevalt, maar eens opnieuw  beneden aan de Maas gekomen, was dat wel even anders. Zeker de laatste kilometers langsheen de Maas waren net iets minder aangenaam dan het wandelen in de Ardense bossen. Half uitgedroogd, net niet of net wel verbrand en met aangenaam stijve benen van het wandelen, kwamen we uiteindelijk weer aan bij het station van Dinant, waarmee een zeer fijne dag langzaamaan aan z’n einde kwam. 

Ook al zijn de Ardennen niet hetzelfde als de Alpen of andere bergketens, om er eens een dagje van tussen te zijn blijven ze altijd enorm meevallen.

- K -

Zelfportret

Vandaag een lesje beeld gezien in mijn stageklas.
 De leerlingen werkten aan een zelfportret, leuk om te zien hoe sommige leerlingen zoveel aandacht besteden aan details (bloemetjes op hun T-shirt, een haarspeldje ...).

Er werd gelet op het verven, de kleuren die de leerlingen gebruikten en er werden tips gegeven voor welke elementen ze best een dikke of dunne borstel konden gebruiken.

Heel leerzaam om dit mee te mogen maken, zo zag ik dat ze in het eerste leerjaar al heel creatief uit de hoek kunnen komen - ook al is er wel wat extra begeleiding nodig bij het gebruik van de verf.

 - K -