Zoals de meesten al weten, ben ik zot van Zwitserland. Ondertussen ben ik er dan ook al een tiental keer geweest. Telkens verrast het me: de mooie uitzichten, vriendelijke mensen, de lekkere raclette, de wandelingen, het snowboarden en nog veel meer! Al vaker heb ik bij mezelf gedacht ‘Waarom ligt België niet in Zwitserland?’
Om een dagje
in de bergen te gaan wandelen liggen die bergen spijtig genoeg net iets ver.
Als het is om een dagje te gaan stappen, zijn de Ardennen nog wel een aangenaam
alternatief. In september trok ik er samen met mijn vriend op uit.
Bestemming: Dinant.
’s
Morgens vroeg de trein op om je twee à
drie uur later toch een beetje op reis te voelen. Dan wel geen bergen, maar
toch te midden van de natuur en de mooie rotsformaties in en rond Dinant kunnen
behoorlijk indrukwekkend overkomen. Bovendien spreken ze er Frans, wat het op-reis-zijn-gevoel enkel maar versterkt.
Eens in Dinant
aangekomen zouden we eerst en vooral proberen een wandelkaart te bemachtigen.
Deze vinden was geen probleem, deze gratis meenemen was dat al net iets meer. Aangezien
we absoluut geen zin hadden om veel geld aan een wandelkaart te besteden, vonden we er niet beter op om in het geniep een foto van een opengevouwde kaart te nemen
en die foto als kaart te gebruiken. Dat dit achteraf gezien niet het beste idee
aller tijden was, hoeft misschien niet meteen te verbazen. Situaties als ‘dit ziet er nogal pad-achtig uit, laat ons
dit maar proberen’ of ‘dit loopt hier
duidelijk dood, maar ons mini-kaartje maakt echt niet duidelijk waar we dan wel
naar toe moeten’ waren daardoor niet geheel onbestaande.
Desondanks toch een
groot deel van de dag een zeer mooie wandeling kunnen maken door, in hoofdzaak,
licht glooiende bos- en grashellingen. We wandelden langsheen de Maas rond
Dinant en zijn bekende Citadel en boven en onder de rotsmassieven die de Maas
flankeren. Het idee om die even vlug te beklimmen hebben we toch maar snel
laten varen. Daarvoor misschien beter eerst nog even onze mountaineering-skills wat bijschaven.
Doorheen de dag was de
temperatuur aardig gestegen. Iets dat tussen de bomen en in bossen nogal
meevalt, maar eens opnieuw beneden aan
de Maas gekomen, was dat wel even anders. Zeker de laatste kilometers langsheen
de Maas waren net iets minder aangenaam dan het wandelen in de Ardense bossen.
Half uitgedroogd, net niet of net wel verbrand en met aangenaam stijve benen
van het wandelen, kwamen we uiteindelijk weer aan bij het station van Dinant,
waarmee een zeer fijne dag langzaamaan aan z’n einde kwam.
Ook al zijn de
Ardennen niet hetzelfde als de Alpen of andere bergketens, om er eens een dagje
van tussen te zijn blijven ze altijd enorm meevallen.
- K -
Geen opmerkingen:
Een reactie posten